Eg veit ikkje om det er mogleg å gjere opp status over si eiga poetiske reise utan, på ein eller annan måte, å forråde ho. Men, kjære lesar, lat meg prøve, med håp om at nokre fragment kan vere nyttige for deg – eller i det minste kjende.

Byrjingane mine var prega av eit absolutt, instinktivt og altoppslukande ønske. Å skrive poesi verka då som den mest edle og sanne handlinga eg kunne vie meg til. Det var idealismens og kanskje illusjonens tid.

Mellom slutten av nittitalet og byrjinga av det nye hundreåret publiserte eg dei første versa mine i nokre italienske tidsskrift. Deretter, litt etter litt, opplevde eg den naive gleda av å dukke opp ved sida av dei poetane eg elska mest. Ei enkel glede, prega av smaken av oppdagingar.

I dei åra fann eg det eg kunne kalle min første «skule»: ein litterær redaksjon der eg – takka vere råd frå nokre sjenerøse mentorar – lærte å arbeide med tekstane mine med meir distanse, skrive artiklar, korte essays, å tenkje kritisk på poesien eg slukte utan mål og meining.

Eg fekk også somme harde, nedslåande kommentarar om produksjonen min. Den gongen såra det meg. I ettertid har dei forma meg. For å skrive er ikkje berre å late seg gjennomstrøyme av inspirasjon: det er også å lære seg å slipe, skjere, polere. Det er eit strengt handverk, ein indre disiplin.

Og difor seier eg til deg, utan å nøle: kvar ung poet treng før eller sidan eit eksternt blikk. Ein rettleiar, ei erfaren røyst som kan lese, korrigere, til og med seie imot – ikkje for å bremse, men for å få deg til å vokse. Poetens einsemd er reell, men den må ikkje bli til isolasjon.

Eg hadde bestemt meg – eg veit ikkje heilt kvifor – at eg skulle publisere første boka før eg fylte tretti. Sånn blei det. Ein første lyrisk og smertefull samling dukka opp i ein kollektiv publikasjon hos ein utmerka forleggar. Den blei motteken med ein overraskande gunst frå dei som verka fjerne frå mine estetiske val.

Den andre samlinga, kortare, fødd av sorg, blei av mange betrakta som min mest fullenda tekst. Sjølv kunne eg ikkje seie det. Men det kom ut ein tospråkleg versjon i Sveits, den einaste av bøkene mine følgd av ein refleksjon over å omsetje seg sjølv – frå eitt språk til eit anna.

Mi første verkelege bok, beståande av fleire avdelingar, kom seinare. Skriven nesten berre på fransk, deretter omsett til italiensk. Det var i 2011, og tre år tidlegare hadde eg reist frå Italia. Boka fekk merksemd, også interesse frå litterære prisar, men det var ikkje nok til å fjerne ei aukande kjensle av ubehag.

Eg såg middelmåtige verk bli premierte, mens mitt – sjølv om det blei verdsett – aldri kom på førsteplass. Eg forstod at juryens dommar korkje er mål på verdi eller ærlegdom. Frå det augeblikket let eg forleggarane, viss dei såg det som passande, sende bøkene mine til dei prisane dei meinte var seriøse. Og eg forstod også at, utan å ha eit sterkt sosialt liv i dei poetiske krinsane, utan å vite korleis eg skulle forføre dei som hadde makt eller byte tenester med mine likemenn, ville resultata vere beskjedne. Det passa meg ikkje. Ikkje alle er laga for å bli kulturelle entreprenørar.

I 2015 publisere eg ei bok om eksil og skugge. Somme sette stor pris på den. Men allereie då kjende eg at kvar bok grov ein avstand, meir enn å byggje bru. Denne vesle boka blei seinare inkludert i ei anna utgåve i utlandet.

Den neste boka, frå 2018, er kan hende den eg trudde mest på. Ikkje berre fordi det verka som mitt mest mogne arbeid, publisert av ein forleggar som blei godt distribuert i bokhandlane, men fordi eg hadde ei blind tillit til det: trua på bøkenes autonome kraft, moglegheita til å overgå seg sjølv. Eg drøymde om poesi som kunne gå utover seg sjølve, bli eit verktøy, ei politisk og menneskeleg handling. Eliminere ei kvar form for klientelisme for å nå lesaren med større klårleik.

Likevel, trass i nokre rosande artiklar og rørande brev, opna det seg ei kritisk stillheit som knuste meg. Skuffelsen var slik at eg frå det augeblikket slutta å tru på lojaliteten i den litterære verda. Og eg slutta også å investere heile personen min i eit verk. Å skrive blei ei stadig meir isolert handling, utan forventningar.

Den neste boka, utgjeven i 2021, er for meg syntesen av denne desillusjonen. Eg skreiv den for å avslutte ein syklus. Nokon fanga opp toneendringa, risikoen. Men eg har aldri sett på det som ei «bok». Den eksisterte, og måtte publiserast. Punktum. Å snakke om den på radio var pinleg. Merkeleg nok blei den meir verdsett av italienske lesarar i utlandet, i akademiske krinsar, enn av den nasjonale kritikken.

Så kom Tankaene, samla i 2022. Eg skreiv dei på eitt år, nesten som ei intim dagbok, følgd av nokre haiku. Ingen ambisjon, ingen kamp. Det var vitnesbyrdet om ein slutt, om uttømminga av den poetiske røysta. Og faktisk har eg ikkje skrive vers på nesten tre år. Eg hadde slutta. Eg hugsar eit apatisk intervju, og ein debatt eg deltok i meir av plikt enn overtyding.

I dag søv nokre upubliserte verk i skuffene. Men eg kjenner ikkje trong for å gjere dei til ei bok. Kanskje vil dei aldri bli utgjevne. Det er sesongar som avsluttar slik, i stillheit.

Likevel har eg funne trøyst i å følgje nokre unge poetar og deira første skritt. Få, men gode. Dette har vore ei gåve. Og eg har forstått at å gi merksemd til ei spirande bok kan vere meir fruktbart enn freiste å skine med si eiga.

Om det er éin ting eg har lært, er det dette: ein må aldri forvente anerkjenning. Poeten skriv for å gi – ikkje for å ta imot. Det han eller ho gir, gir han eller ho til heile menneskeslekta utan namn og utan retur. Poesien er ei gåve utan garantiar. Og den som skriv må gjere det berre for å svare på ei indre nødvendigheit, ikkje for å søke ekstern stadfesting.

Eg kan fortelje deg at trøyttleiken ville ha kome uansett, sjølv med meir ros. Og det er sant. Men to ting har verkeleg gjort ein forskjell: Den aukande aversjonen for korleis den litterære verda fungerer, med sine maktspel og forvrengde speglar; og livet sjølv som på eit tidspunkt verka viktigare enn einkvar suksess. Eg snakkar ikkje om drama, men om ein enkel prioritet: fred, stillheit, det å vere til stades.

Når poesien sluttar å vere medisin for den som leser og blir ein sjukdom for den som skriv, er det på tide å gje slepp på den.

Likevel trur eg framleis at ein kan skrive for ti ekte lesarar. Det er nok. Alltid med tanke på at mottakaren av eit vers er relativ – det einrøystes finst ikkje.

Når det gjeld prosa, har eg ei anna haldning. Når eg skriv om spiritualitet eller zen-buddhisme, til dømes, kjenner eg eit ønske om å nå fleire menneske. Å hjelpe nokon. Å tene.

I dag, når bitterheita er oppløyst, ser eg kvar fase med større klårleik. Livet har, til slutt, alltid rett. Og livet veit å seie oss imot. Kanskje vil ønsket kome attende. Kanskje ikkje.

Det eg kan seie til deg er at ingenting er tapt viss poesien endrar form, retning eller funksjon. Det viktige er å vere trufast, ikkje til ideen me har laga oss om poesi, men til det naudsynet som driv oss til å skrive.

Eg ønskjer deg mot, stillheit og god lesnad. Framfor alt: Ei røyst som er di – sjølv når den teier.