I dette diktet verkar det lyriske eg-et å hamne i ein slags mellomposisjon, innlemma, men likevel utestengd.

Januarbarna representerer ein type dikt som kanskje etterlet lesaren i ein lettare forvirringstilstand, i ei orienteringskrise. Slik sett speglar opplevinga av dikta også det lyriske eg-ets erfaringar, og det er kan hende nett difor det er naudsynt for ho, eg-et, å klynge seg til den brune/svarte nattergalen – til røysta og songane til Abelhamid Hafez – fordi røysta og songane hans fungerer som ein slags heim, ein merkeleg flytande konstant i tidas strøymande fluktuasjonar og forandringar.

Diktboka er ein både luftig og kompleks freistnad på å utforske og avlytte identiteten, alle kryssingspunkta som romsterer i den, herja som den kan vere av motsetnadar: slekt, historie, generasjon, nasjon, klasse, kolonialisme, postkolonialisme, kjøn, hudfarge, språk. Ja, kanskje særleg språk, som eg sneia innom i avsnittet over: «eg snakkar & munnen min   er det største såret eg har», heiter det i diktet «søknad på stillinga som jenta til abdelhalim hafez». I diktet har eg-et vendt attende til USA etter eit besøk i Sudan og svimar av på ein t-banestasjon.

Dikta er omsett frå engelsk til norsk. Men omsetjing – å føre noko over frå eit språk til eit anna, ved hjelp av såkalla språklege ekvivalentar – finst på fleire plan, også direkte integrert i dikta. Grafisk er fleire dikt brotne opp med sitat i arabisk skrift, frå songane til Hafez.

Men diktet «gloser» syner derimot fram eit arabisk omsetjings- eller tolkingskompleks, dei rebusliknande og maskinelle ledda språket går gjennom, frå skriftsystemet arabisk til ein endar opp med den utvitydige TYDINGA, her gjeve att på norsk. Diktet består av fire kolonnar, første kjem ein sekvens i arabiske skrift (det arabiske skriftsystemet inneheld berre konsonantar), i neste kolonne den fonetiske uttalen gjeven att i det latinske skriftsystemet, deretter den bokstavlege tydinga – og så den overførte tydinga:« الموية البيضاء / al-moya al-beida / det kvite vatnet / grå stær» (s. 89-90).

For eg-et representerer nokre av orda og verselinene til Hafez også tolkingsmoglegheiter. Eg-et er først om fremst ein lyttar til songane, og når ho høyrer ordet hawa i ein song, oppdagar ho ei tvitydigheit. Det arabiske ordet hawa er eit homonym som både kan tyde «vind» og «kjærleik».

Fleire av dikta syner til slike språklege nyansar og moglegheiter, som ofte forsvinn, og som vil få ulike konsekvensar for kva ein høyrer og ser – jamfør «det kvite vatnet» som viser til «grå stær», altså ein medisinsk tilstand, ein augesjukdom prega av at linsa i auge vert uklar. Men kva gjer dette igjen med eit vatn som er farga kvitt? Er det eit sjukt vatn? Er det uklart? Eller er det berre ganske enkelt nøytralt kvitt.

Som ein ser i desse to tilfella av «omsetjing» – mellom og innanfor eit språk – er det også tale om ulike former for presisering. Presiseringa av hawa, som er spesifisering av moglege tydingar, gjev fridom, moglegheiter og tenkjerom for eg-et. Den andre presiseringa, som er definerande, den med grå stær, låsar blikket, med ei kraft som kan verke tilbake i alt vatn som er farga kvitt.    

Når ein les Elhillos dikt vert ein medviten om dei språklege skiljelinene og såra som oppstår. Som inntrengar i USA har eg-et ei kjensle av å miste grepet om arabisken og samstundes eit medvit om at aksenten avslører ho når ho snakkar engelsk. Ho vert ein framand, eller ein inntrengar i båe leirane. Det å vende attende, eller heim, vert djupt problematisk. Det verkar som eksilet vert einaste moglege heim og heimstad.

Dikta til Elhillo handlar om språk, sår, tap, heimløyse. Men det dikta også gjer, i tillegg til å peike på alle tapssituasjonane, er å minnast, halde fast, attskape samanhengane der det tapte finst. Om dikta er ein klage, med overtonar av melankoli og tragedie, er dei også gjennomstrøymd av eit konstruktivt prinsipp, som ein ser spor av i mange av dikta, allereie antyda i opningsdiktet: