No, ved å ta eit sprang mot vår eiga samtid, vil eg freiste seie noko om korleis den autentiske sjølvuttrykkinga kan interessere kollektivet. Viss politikkens betydning er fridom som ei evne til å handle, treng demokratiet eit vere med andre. I nyliberalismens tid er me vitne til ein forkrøpla form for uavgrensa individualisme, stadig meir openberr på grunn av ein narsissistisk degenerasjon diktert av forbrukarkultur, flyktige gleder, elimineringa av framtidsidéen, konformismen, idéen om at alt kan vere ei vare. Det moderne eg-et står fram som ein parasitt – forbrukar, likegyldig tilskodar, apatisk og passiv, resignert makteslaus, men samstundes fanga i eit delirium av avmakt i høve til eigen produktivitet. Det subjektiviteten betalar for, er tap av sansen for grenser, som vert omsett til forvirring og rotløyse, men også uavgrensa hybris. Elena Pulci skriv i La cura del mondo. Paura e responsabilità nell’età globale (Omsorga for verda. Frykt og ansvar i den globale alderen): «Overfloda av fridom og stimuli vert kombinert med eit kjenslemessig tomrom, tilgang til alle moglegheiter vert kombinert med treigheit og fråvær av planlegging, likskap med avpersonalisering og tap av identitet, sjølvrealisering med passivitet og distanse til det offentlege livet». Det er i denne forstand eg synest det er naudsynt å snakke om framandgjering igjen. Dei framandgjorde er faktisk inautentiske, det vil seie ute av stand til å kjenne att sitt sanne eg og gi meining til verda. Som eg skreiv litt tidlegare, viss politikkens meining er fridom som evne til å handle – noko som også har mykje med det skapande å gjere – er framandgjering det motsette, ei tømming av forholdet til seg sjølv og til andre.

Poesi står i dette scenarioet fram som noko farleg og utoleleg av tre grunnar: Den første er at poesi ikkje er ei vare – eller rettare sagt, ei bok med poesi er det, men marknaden for den er objektivt irrelevant – i den forstand at den har, ifølgje Marx, ein bruksverdi, men ikkje ein sosial bruksverdi. Den andre grunnen er at poesi utfordrar lesaren til å akseptere og tole poetens sårbarheit og smerte; den tvingar lesaren til å ta ansvar for dette til det punktet der den gjer lesaren delaktig i ein kjensletilstand, den tvinger lesaren, til slutt, til å «vere med andre». Den tredje er at poesi føreset kreativitet, openbert frå poeten si side, men også frå lesaren si side som må veve sine eigne bilete på språket utanfor logikken. Difor er poesien i dag, stilt ovanfor det stadig meir framandgjorde og inautentiske individet, uakseptabel. For min del trur eg at eg har hatt erfaring med det autentiske i seg sjølv, gjennom søkinga etter stadars betydning. I essayet «The sense of place» (1977) skriv Seamus Heaney: «Eg trur det er to måtar ein stad vert kjend og elska på, to måtar som kan vere komplementære, men som også kan vere motstridande. Den eine er levd, ulærd og umedviten, den andre er lært, lærd og medviten». I diktsamlinga mi, Partire da qui (Starte herifrå) (Interno poesia 2024), er stadane som vert skildra utvilsamt stader der eg i livet mitt har plassert kjensler, å forlate dei har produsert andre. Kystlandskapet, eit stykke kyst, ein agave i sola, eit falleferdig hus, minna, verkar i meg på ein metaforisk måte og går inn i eit tilhøve til dei djupaste behova i eg-et mitt, i kjenslene mine. På det viset oppstår ein cum-prehendere, der verda, som eg er ein del av, openberrar seg, skjer. Poesi har i den forstand fått det eg hadde mista til å eksistere autentisk. Det kan vere ein leksjon i havets store og skremmande djupne, i evna havet har til å ta imot og bevare lidingane som søkk ned i stilla sitt djup, der alt er vanskeleg å oppdage og bringe til overflata, dersom tyngda har trekt det for langt ned. Likevel er det nettopp i denne vanska, på denne grensa, på terskelen mellom det umedvitne og medvitne, at autentisiteten til poesien rører seg.